Elevator screen

Nakatayo ang dalawang screener nang isang hakbang ang layo, kadalasan sa may free-throw line. Kumakaripas pataas ang shooter sa puwang sa pagitan nila, at sa sandaling makalampas siya, maglalapit sila at isasara ito na parang pinto. Walang mapupuntahan ang defender niya na tumatakbo nang isang hakbang sa likod.

Bakit ito ginagamit ng mga coach

Ito ang lumilikha ng pinakamalinis na salo sa laro. Dumarating ang shooter sa top of the key na palayo sa ring, nasa ilalim na niya ang mga paa niya, at walang abot-kamay. Laban sa team na mahusay mag-closeout, mas mahalaga ang salong iyon kaysa sa dagdag na dribble kahit saan pa sa court.

Tapat din itong one-shot special. Alam ng lahat sa gym kung ano ang nangyari pagkakita nila nito nang isang beses, at bihirang makuha ito nang dalawang beses ng parehong team sa isang gabi. Kaya nasa after-timeout at inbounds na bahagi ito ng playbook sa halip na sa opensa.

Dalawang detalye ang nagpapasya kung gagana ito. Kailangang nakatayo ang mga pinto pagsara nila: ang dalawang player na gumagalaw papunta sa defender ay moving screen, at tinatawag iyon ng mga referee sa bawat level. At kailangang bakantehin muna ang top of the key, o sasalo ang shooter sa siksikan at nasayang ang lahat.

Paano ito binabantayan

• Lumusot nang maaga. Ang tanging malinis na sagot ay maunahan ng defender ang pinto, ibig sabihin ay tumalon sa cut bago marating ng shooter ang puwang.
• I-top-lock ang tumatakbo. Tumayo sa harap niya sa ilalim ng ring at tanggihan ang ruta. Dapat siyang mag-cut backdoor sa halip.
• Switch. Kukunin siya sa top ng defender ng isa sa mga screener. Mura, at nag-iiwan ito ng big na nagka-closeout sa shooter.
• Dumaan sa ilalim ng mga pinto. Posible kung malapad ang pagitan ng dalawang screener, at iyon ang dahilan kung bakit mas masikip ang pagkakatayo sa kanila ng ilang team kaysa sa mukha nila sa papel.