Ένας αμυντικός παίρνει την μπάλα στην κορυφή, δύο στέκονται περίπου στην προέκταση των αγκώνων και δύο κρατούν τα μπλοκ. Όπως η 3-2, είναι μονό μέτωπο: η αιχμή της ζώνης στέκεται στη μέση του γηπέδου, αντί να τη μοιράζονται δύο γκαρντ.
Γιατί τη χρησιμοποιούν οι προπονητές
Πιέζει την περιφέρεια χωρίς να αφήνει το καλάθι. Ο μπροστινός μπορεί να σπρώξει την μπάλα στη μία πλευρά, ο αμυντικός του αγκώνα κλέβει την πάσα προς το φτερό, και οι δύο μαζί μπορούν να κάνουν παγίδα στην πλάγια γραμμή. Ομάδες που θέλουν να προκαλέσουν λάθη αλλά δεν εμπιστεύονται την πίσω γραμμή τους παίζουν αυτή πριν παίξουν 1-3-1.
Πολλοί προπονητές λένε αυτή τη ζώνη 3-2, και πολλές ομάδες που λένε «3-2» στέκονται σε 1-2-2. Η διαφορά είναι πού ξεκινούν ο δεύτερος και ο τρίτος αμυντικός — ψηλά στο τόξο στα φτερά, ή μέσα στους αγκώνες. Ρωτήστε ποια από τις δύο θα δείτε στην πράξη, γιατί η γωνία ανοίγει πολύ νωρίτερα απέναντι στη μία απ’ ό,τι στην άλλη.
Πώς να της επιτεθείτε
- Δύο γκαρντ ψηλά. Ένας αμυντικός δεν καλύπτει δύο. Δώστε την μπάλα στον ελεύθερο και το μέτωπο έχει ήδη σπάσει.
- Καθίστε στο ψηλό ποστ. Ο χώρος πίσω από τον μπροστινό αμυντικό και ανάμεσα στους δύο των αγκώνων είναι το πιο αδύναμο σημείο της ζώνης.
- Αλλαγή πλευράς, μετά η γωνία. Οι αμυντικοί των αγκώνων έχουν το μεγαλύτερο closeout της ζώνης, και πρέπει να το κάνουν δύο φορές σε μια γρήγορη αλλαγή πλευράς.
- Κοντή γωνία. Με μόνο δύο αμυντικούς κάτω από τη γραμμή των βολών, η κοντή γωνία τραβάει τον έναν μακριά από το καλάθι.
- Σκριν στο μέτωπο. Ένα σκριν στον μπροστινό αμυντικό από δεύτερο γκαρντ κάνει το δύο εναντίον ενός ουρά για λέι απ στη γραμμή των βολών.