Οι παίκτες στέκονται ο ένας πίσω από τον άλλον αντί να απλωθούν. Σε επαναφορά από τη baseline αυτό συνήθως σημαίνει και τους τέσσερις σε μία σειρά μπροστά στο καλάθι. Σε επαναφορά από την πλάγια ή στο μισό γήπεδο πιο συχνά σημαίνει δύο ζευγάρια, ένα σε κάθε γραμμή της ρακέτας, με τον εσωτερικό να βάζει σκριν και τον εξωτερικό να βγαίνει από αυτό.
Γιατί το χρησιμοποιούν οι προπονητές
Ένας αμυντικός που μαρκάρει παίκτη σε stack δεν μπορεί να βλέπει ταυτόχρονα την μπάλα και τον παίκτη του. Πρέπει να διαλέξει ένα, και όποιο κι αν διαλέξει, το κατ πηγαίνει από την άλλη. Αυτή είναι όλη η ιδέα, και γι’ αυτό τα stack βγάζουν περισσότερα λομπ από οποιαδήποτε άλλη διάταξη επαναφοράς.
Το stack επίσης κρύβει το σύστημα. Τέσσερις παίκτες σε γραμμή δεν δίνουν στην άμυνα καμία πληροφορία για το πού πηγαίνει ο καθένας μέχρι να κινηθεί ο πρώτος, και τότε ο δεύτερος χρησιμοποιεί ήδη ένα σκριν.
Ο κίνδυνος είναι η συμφόρηση. Όλοι στέκονται στο ίδιο τετραγωνικό μέτρο, οπότε ένα κατ που ξεκινά αργά πέφτει πάνω σε συμπαίκτη. Τα stack χρειάζονται τους δύο πρώτους που κόβουν να φύγουν στην ώρα τους περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Τι βγαίνει από αυτό
- Άνοιγμα στις γωνίες. Οι δύο μπροστινοί βγαίνουν στις γωνίες και παίρνουν τους αμυντικούς τους έξω από τη ρακέτα, αδειάζοντας ό,τι είναι πίσω τους.
- Σκριν στον σκρίνερ για λομπ. Ένας παίκτης βάζει σκριν σε άλλον που βγαίνει στην κορυφή, και μετά κάνει slip κατευθείαν στη μέση.
- Διπλό ποπ. Και οι δύο εσωτερικοί βάζουν σκριν και και οι δύο εξωτερικοί ανεβαίνουν στις πλάγιες ταυτόχρονα, οπότε ο πασέρ έχει δύο υποδοχές στον ίδιο χρόνο.
- Hammer. Σπάστε το stack προς το μακρινό φτερό, διεισδύστε στη baseline και στείλτε έναν σουτέρ με φλέρ στην απέναντι γωνία.
- Είσοδος στο ποστ. Όποιος σκρίνερ μείνει μόνος μέσα κάνει σιλ και πηγαίνει για το πιο εύκολο δίποντο.