Nakahanay ang mga player nang isa sa likod ng isa sa halip na nakakalat. Sa baseline inbounds, kadalasan ibig sabihin nito ay apat na nakapila sa harap ng ring. Sa sideline inbounds o sa half court, mas madalas itong dalawang pares, isa sa bawat lane line, na nagsi-screen ang nasa loob at lumalabas ang nasa labas.
Bakit ito ginagamit ng mga coach
Hindi kayang panoorin nang sabay ng defender na nagbabantay sa player sa stack ang bola at ang tao niya. Kailangan niyang pumili ng isa, at alinman ang piliin niya, pakabila ang cut. Iyon ang buong ideya, at iyon ang dahilan kung bakit mas maraming lob ang nabubuo ng stack kaysa sa anumang ibang inbounds alignment.
Itinatago rin ng stack ang play. Walang ibinibigay na impormasyon sa depensa ang apat na player na nakapila tungkol sa kung saan pupunta ang sinuman hanggang gumalaw ang unang tao, at sa oras na iyon ginagamit na ng pangalawa ang screen.
Ang panganib ay siksikan. Nakatayo ang lahat sa iisang metro kuwadrado, kaya bumabangga sa kakampi ang cut na huling nagsimula. Higit sa anuman, kailangan ng stack na umalis sa oras ang unang dalawang cutter.
Ano ang lumalabas dito
- Peel papunta sa mga corner. Lalabas papunta sa mga corner ang dalawa sa harap at ilalabas sa lane ang mga defender nila, na nagpapabakante sa lahat ng nasa likod nila.
- Screen the screener para sa lob. Ise-screen ng isang player ang isa pa palabas sa top, saka diretsong magsi-slip pababa sa gitna.
- Double pop. Parehong nagsi-screen ang dalawang nasa loob at sabay na umaakyat sa mga sideline ang dalawang nasa labas, kaya may dalawang salo ang passer sa iisang bilang.
- Hammer. Buwagin ang stack papunta sa malayong wing, mag-drive sa baseline, at i-flare ang shooter sa kabilang corner.
- Duck-in. Ang screener na naiwang mag-isa sa loob ay magse-seal at pupunta sa mas madaling two.