Floater to krótki rzut wypuszczany wcześnie, po wysokim łuku, ze środka strefy podkoszowej. Zawodnik wchodzi pod kosz, zatrzymuje się przed wysokim obrońcą czekającym przy obręczy, wyskakuje prosto w górę i wypuszcza piłkę z około 1,5 do 3 metrów (5 do 10 stóp), na tyle wysoko, żeby przejść nad ręką obrońcy. Niektórzy trenerzy nazywają wersję z jednej nogi runnerem, a bardzo wysoką teardropem.
Dlaczego trenerzy go używają
Bo obrońca przy obręczy wygrywa większość pojedynków przy obręczy. Rozgrywający, który ma tylko dwutakt, wchodzi w blokującego i zostaje zablokowany albo zbiera piłkę i podaje za późno. Floater daje mu rzut, który nie musi pokonać wysokiego; wystarczy, że przejdzie nad nim.
To naturalna odpowiedź na obronę drop w pick-and-rollu, w której wysoki obrońca zostaje z tyłu przy obręczy i oddaje przestrzeń przed sobą.
Jak to zrobić
- Długi krok, krótki krok. Ćwiczenie floatera Ryana Goodsona używa długiego, a potem krótkiego kroku i wybicia prosto w górę.
- W górę, nie do przodu. Goodson nakleja taśmę na podłogę, żeby wyskok szedł w górę zamiast do przodu w faul w ataku, a lądowanie było tam, gdzie wybicie.
- Najwyższy punkt nad obrońcą. Szczyt łuku jest mniej więcej na wysokości górnej krawędzi tablicy.
- Obie ręce, oba wybicia. Basketball For Coaches każe zawodnikom kończyć z jednej i z dwóch nóg, a gdy są gotowi, także słabszą ręką.
Nasze ćwiczenie floatera łączy obie rzeczy: pachołek w strefie zastępuje blokującego, a zawodnik po każdym rzucie atakuje ponownie z nowego miejsca. Jest oznaczone od U14. Nasz poradnik o ćwiczeniach dwutaktu pokazuje, gdzie pasuje po podstawowych wykończeniach.