Το ghost screen είναι ψεύτικο σκριν: ο σκρίνερ τρέχει προς τον χειριστή σαν να πρόκειται να βάλει σκριν, ακουμπά το σημείο και φεύγει χωρίς να κάνει ποτέ επαφή. Τρέχει κατευθείαν πίσω έξω από τη γραμμή των τριών πόντων. Σκριν δεν υπήρξε ποτέ, μόνο η απειλή του.
Γιατί το χρησιμοποιούν οι προπονητές
Είναι η φθηνότερη απάντηση σε ομάδα που αλλάζει σε όλα. Μια άμυνα που αλλάζει ανταλλάσσει παίκτες τη στιγμή που συναντιούνται οι δύο επιθετικοί. Αν δεν συναντηθούν ποτέ, η ανταλλαγή γίνεται έτσι κι αλλιώς από ένστικτο ενός αμυντικού, και τώρα δύο αμυντικοί στέκονται στο ίδιο σημείο ενώ αυτός του ghost τρέχει μακριά και από τους δύο.
Ακόμα και απέναντι σε άμυνα που δεν αλλάζει, η προσποίηση κερδίζει ένα βήμα. Ο αμυντικός της μπάλας διστάζει για το σκριν για το οποίο τον προειδοποίησαν, και ο χειριστής τον περνάει από την πλευρά όπου υποτίθεται ότι ήταν καλυμμένος.
Συνήθως κάνει ghost γκαρντ και όχι ψηλός, γιατί όλη η αξία είναι το ποπ πίσω από το τόξο μετά. Ένα ghost από παίκτη που κανείς δεν μαρκάρει στα είκοσι τέσσερα πόδια είναι απλώς ένας παίκτης που κάνει τζόκινγκ.
Ξεχωρίστε το από το slip. Το slip ξεκινά ως πραγματικό σκριν και εγκαταλείπεται μόλις δεσμευτούν οι αμυντικοί. Το ghost δεν σκοπεύει καθόλου σε επαφή. Κάποια επιτελεία χρησιμοποιούν τις δύο λέξεις εναλλάξ, κάτι που αξίζει να ξεκαθαρίσετε στο δικό σας γήπεδο πριν καλέσετε το ένα σε τάιμ άουτ.
Πώς αμύνεται κανείς
- Μην αλλάζετε σε σκριν που δεν μπήκε. Εύκολο να το λες, δύσκολο να το κάνεις με ταχύτητα. Οι καλές άμυνες φωνάζουν «ghost» δυνατά.
- Μείνετε κολλημένοι σε αυτόν του ghost. Κόψτε το ποπ και αναγκάστε τον χειριστή να περάσει έναν παίκτη.
- Κάντε μπλιτς στην μπάλα έτσι κι αλλιώς. Επικίνδυνο, γιατί δεν υπάρχει σκρίνερ κοντά στο καλάθι για περιστροφή — μόνο ένας σουτέρ που τρέχει σε ανοιχτό χώρο.
Διαβάστε περισσότερα: πώς νικάτε την άμυνα που αλλάζει με ghost, slip και σκριν στον σκρίνερ.