Ένας ψηλός που έρχεται από πίσω τρέχει σε σκριν στην μπάλα για τον γκαρντ που ανεβάζει την μπάλα. Γίνεται πριν η άμυνα βρει τα ζευγάρια της, συνήθως κάπου ανάμεσα στη γραμμή των τριών πόντων και την κορυφή.
Γιατί το χρησιμοποιούν οι προπονητές
Το τρανζίσιον είναι εκεί όπου οι άμυνες είναι χειρότερες, και το drag τις αναγκάζει να λύσουν ένα παιχνίδι δύο παικτών ενώ ακόμα ξεκαθαρίζουν ποιος έχει ποιον. Δεν ζητάτε από την άμυνα να μαρκάρει καλύτερη κίνηση από ό,τι στο μισό γήπεδο. Της ζητάτε να μαρκάρει την ίδια κίνηση ενάμισι δευτερόλεπτο νωρίτερα.
Δεν χρειάζεται επίσης κανένα κάλεσμα. Ένας ψηλός που ξέρει να κάνει drag όποτε δεν τον σταμάτησε κανείς τρέχει την επίθεσή σας χωρίς σύστημα. Για μια νεαρή ομάδα, αυτό είναι συχνά το πιο αποδοτικό πράγμα που μπορείτε να διδάξετε.
Οι αποστάσεις κάνουν τα υπόλοιπα. Φτερά που τρέχουν μέχρι τις γωνίες τραβούν τη χαμηλή βοήθεια μακριά από το ρολ, οπότε η διείσδυση έχει χώρο ακόμα κι αν το σκριν είναι μέτριο.
Πώς αμύνεται κανείς
Όλα είναι πιο δύσκολα στο τρανζίσιον. Το ICE είναι σχεδόν αδύνατο, γιατί το σκριν γίνεται στη μέση του γηπέδου και όχι σε πλευρά. Η αλλαγή είναι η συνηθισμένη απάντηση γι’ αυτόν τον λόγο, και είναι και ο λόγος που τα drag συχνά γίνονται slip ή ghost.
Οι περισσότερες ομάδες παίζουν κατά βάση drop και δέχονται το σουτ από στάση, με τους αμυντικούς των φτερών να τρέχουν πρώτα πίσω στη ρακέτα και να βρίσκουν ζευγάρι μετά. Αν είναι γεμάτες οι γωνίες, αυτό το drop πρέπει να καλύψει πολύ έδαφος.
Δύο drag το ένα μετά το άλλο είναι double drag, και το πρόβλημα της άμυνας πολλαπλασιάζεται.