Ο χειριστής στέκεται στην κορυφή. Δύο παίκτες, συνήθως οι ψηλοί, στέκονται στους αγκώνες. Οι άλλοι δύο στέκονται στις γωνίες. Αυτή είναι όλη η διάταξη, και είναι μάλλον το πιο χρησιμοποιημένο αρχικό σχήμα στο μπάσκετ πάνω από τις μικρές ηλικίες.
Γιατί το χρησιμοποιούν οι προπονητές
Συμβαίνουν δύο πράγματα ταυτόχρονα. Οι δύο παίκτες των αγκώνων δίνουν στον χειριστή σκριν και στις δύο πλευρές, και η άμυνα δεν μπορεί να φορτώσει τον έναν χωρίς να ανοίξει τον άλλον. Στο μεταξύ, οι δύο γωνίες τραβούν τους χαμηλούς αμυντικούς βοήθειας μέχρι τη baseline, οπότε δεν κάθεται κανείς στη ρακέτα όταν η μπάλα στρίβει τη γωνία.
Είναι επίσης μεταμφίεση. Κάθε σύστημα horns ξεκινά με την ίδια εικόνα στον πρώτο χτύπο, οπότε η άμυνα δεν μπορεί να ξεχωρίσει σκριν στην μπάλα από φλέρ ή από μπακ σκριν μέχρι να συμβαίνει ήδη. Γι’ αυτό το horns κυριαρχεί στα συστήματα μετά από τάιμ άουτ: ένα κάλεσμα, πολλές απαντήσεις, καμία νέα διάταξη για διδασκαλία.
Τι βγαίνει από αυτό
- Σκριν στην μπάλα από οποιαδήποτε πλευρά, με τον δεύτερο παίκτη του αγκώνα να ανεβαίνει ή να αδειάζει ανάλογα με το τι θέλετε στη ρακέτα.
- Φλέρ. Η μπάλα πάει στον έναν αγκώνα και ο άλλος ψηλός βάζει αμέσως φλέρ στον πασέρ για skip pass.
- Χέρι-χέρι, ή «get». Ο γκαρντ πασάρει σε αγκώνα και τρέχει πίσω από την πάσα του για να την ξαναπάρει αμέσως.
- Spain. Σκριν στην μπάλα με έναν σουτέρ να βάζει μπακ σκριν στον αμυντικό αυτού που κάνει ρολ, κάτι που φέρνει σε δύσκολη θέση τον προστάτη του καλαθιού.
- Twist. Ο πρώτος σκρίνερ δέχεται ξανά σκριν από τον δεύτερο που πηγαίνει προς την άλλη μεριά.
- Στάγκερ μακριά. Και οι δύο παίκτες των αγκώνων βάζουν σκριν για τον γκαρντ της αδύναμης πλευράς ενώ η μπάλα είναι στο φτερό.
Ξεκινήστε με μία είσοδο horns στο playbook σας και χτίστε τις απαντήσεις πάνω στα ίδια δύο πρώτα δευτερόλεπτα. Η άμυνα δεν πρέπει να μαθαίνει ποτέ τίποτα από την εικόνα.