Το σκριν μπαίνει και ο χειριστής πηγαίνει από την άλλη. Διαβάζει ότι ο αμυντικός του έχει ήδη γείρει προς το σκριν, πατάει, και επιτίθεται στην πλευρά που μόλις άδειασε ο αμυντικός.
Γιατί το χρησιμοποιούν οι προπονητές
Δεν είναι ξεχωριστό σύστημα. Είναι άδεια. Μόλις ο χειριστής σας έχει το ελεύθερο να αρνείται, κάθε σκριν στην μπάλα που τρέχετε γίνεται δύο κινήσεις, και η άμυνα πρέπει να σεβαστεί και τις δύο.
Είναι η φυσική απάντηση σε τρία συγκεκριμένα πράγματα. Ένας αμυντικός που περνάει από κάτω από το σκριν κάνει βήμα προς το σκριν πριν κινηθεί η μπάλα, οπότε η διείσδυση μακριά από αυτό τον νικάει. Ένας αμυντικός που παλεύει σκληρά από πάνω έχει το βάρος του προς μία κατεύθυνση. Και ένα ICE που πηδάει νωρίς στην ψηλή πλευρά έχει δεσμευτεί στην πλάγια, οπότε η μέση είναι ανοιχτή πίσω του.
Ο σκρίνερ έχει κι αυτός δουλειά στην άρνηση. Δεν πρέπει να στέκεται εκεί. Οι περισσότερες ομάδες τον βάζουν να κάνει slip πίσω προς το καλάθι ή να ξαναβρεί απόσταση, γιατί δύο παίκτες στο ίδιο κενό σκοτώνουν τη διείσδυση που μόλις δημιουργήσατε.
Πώς αμύνεται κανείς
Ο αμυντικός της μπάλας πρέπει να μείνει ίσιος όσο περισσότερο μπορεί και να μη δεσμευτεί στο σκριν πριν δεσμευτεί ο χειριστής. Εύκολο να το λες και δύσκολο να το κάνεις με ταχύτητα, γι’ αυτό η άρνηση συνεχίζει να δουλεύει.
Πίσω του, η βοήθεια πρέπει να είναι τίμια. Αν ο low man και ο αμυντικός του nail γέρνουν και οι δύο προς την πλευρά του σκριν, η διείσδυση της άρνησης φτάνει στο καλάθι χωρίς κανέναν εκεί.
Αν ένας αντίπαλος αρνείται τα σκριν σας όλο το βράδυ, η συνηθισμένη προσαρμογή είναι να σταματήσετε να γέρνετε: ο αμυντικός της μπάλας μένει ίσιος μέχρι να δεσμευτεί ο χειριστής, και ο αμυντικός του σκρίνερ μένει στο ύψος του σκριν, ώστε να υπάρχει πάντα κάποιος μπροστά από την μπάλα, όπου κι αν πάει.