Potrójne zagrożenie to postawa, którą zawodnik przyjmuje po złapaniu piłki, a przed kozłowaniem. Stoi przodem do kosza, z ugiętymi kolanami, piłką przy biodrze po stronie rzucającej ręki i wzrokiem w górze. Z tej jednej pozycji może rzucić, podać albo wejść pod kosz, a obrońca nie wie, co wybierze.
Dlaczego trenerzy jej używają
Bo moment złapania piłki to chwila, w której obrońca najmniej wie, co robić. Zawodnik, który łapie i od razu kozłuje, zużył jedną z trzech opcji, nic za nią nie dostając. Zawodnik, który łapie w pozycji potrójnego zagrożenia, zmusza obrońcę do zgadywania.
Ta postawa chroni też piłkę. Trzymana przy biodrze, z ciałem między nią a obrońcą, jest znacznie trudniejsza do sięgnięcia niż piłka trzymana z przodu przy klatce piersiowej.
Jak to zrobić
- Łap gotowy. Obie stopy gotowe do obrotu, ręce w górze.
- Obróć się przodem. Obróć się, aż klatka piersiowa będzie skierowana do kosza.
- Piłka przy biodrze. Łokcie na zewnątrz, piłka osłonięta, nie przeciągaj jej przed rękami obrońcy.
- Czytaj stopy. Obrońcę, który nie reaguje na jab step, można minąć wejściem; nad tym, który się cofa, można rzucić.
Jab step to naturalny kolejny ruch: krótki, szybki krok w stronę wysuniętej stopy obrońcy, żeby zobaczyć, jak zareaguje. Seria potrójne zagrożenie i jab step uczy postawy i obu odczytań, wejścia i rzutu, najpierw przeciw krzesłu, a potem przeciw prawdziwemu obrońcy. W czerwonym świetle, zielonym świetle młodzi zawodnicy zatrzymują się na „czerwone” i od razu przenoszą piłkę do pozycji potrójnego zagrożenia.
Potrójne zagrożenie najbardziej liczy się przeciw closeoutowi: obrońcę, który biegnie na ciebie, najłatwiej minąć wejściem albo przerzucić.